namliengin

• Paylaş

Pazartesi, 25 Ağustos 2008 09:42

Kadınlarımız

Hayatın yükünü yıllarca sırtında taşır
Menziline çileyle yürür kadınlarımız
Zahmetin kucağında alın teriyle yoğrulur
Mağdur haline hep üzülür kadınlarımız

Etrafında yardımcıdır, pervane gibidir
Ölüme dek kırılmaz evin bel kemiğidir
Yorulmaz, hiç of demez; ne istersen getirir
Zahmet yaylasının gülüdür kadınlarımız

Köyde tarlada, kentte fabrikada çalışır
Hayatın zorluğuna gün geçtikçe alışır
Sanılmasın ki arzularına hep kavuşur
Hayel perdesinin süsüdür kadınlarımız

Çocuk yapar, yemek yapar, tüm işlere koşar
Sobayı yakar, odun taşır elleri şişer
Bağ- bahçe sular, çamaşır yıkar; eli pişer
Asrın tek çile bülbülüdür kadınlarımız

Uzun, berrak saçlarında saman tozu gezer
Kalpte yokluğun ezilmişliğin izi gezer
Ambarda tahılın çoğu değil, azı gezer
Fakir kervanında yolcudur kadınlarımız

Sevgi deyince aşk deyince hep akla gelir
Canımsın aşkımsın diye maniler söylenir
Her şeyler bitince kervanına bindirilir
Sahipsizliğin sümbülüdür kadınlarımız

Engin Namlı

Semalarda Süzülüyorum

Yarim dünyana yolculuğumdan beri
Karşılamaz gönlündeki sevgi beni
Ağaç ettin sanki doğduğumdan beri
Gözlerken semalarda süzülüyorum

Gönderdiğim tebessüm gitmez simana
Senli dünler bugün gelmez o limana
Sürgün edildik sanki sonsuz zamana
Beklerken umutlara eziliyorum

Farkım kalmadı yaşlanmış yatan taştan
Yaşamadan tez vazgeçtim bu yaştan
Elveda sana, herşeyi sildim baştan
Sensiz yeni bir ömre yazılıyorum

Ödettin aşkın ağır faturasını
Unutmam artık acı hatırasını
Aşıklar yazacak, her satıra seni
Sevdiğim işte buna üzülüyorum

Engin NAMLI 2002

Engin Namlı

Yürüdüm Ben

Hayatın eğri yollarını düzleyerek
Üstünden çile kervanını yürüttüm ben
Yorgun bedenimle zorlukları yenerek
Mecalsiz gönlümde dertle nöbet tuttum ben

Titreyen caddelerin dar kaldırımında
Kar ile tipi kavga ederdi bağrımda
Mor güller açardı elimde ayağımda
Sendeleyerek ak zamana yürüdüm ben

Omuz üstümde baş, ayak üstümde beden
Ömrümce eşlik ettiler kar kış demeden
Sabırla, azimle çıktılar her çileden
Cefadan alındım sefaya konuldum ben

Uyku benim ferahlık tahtımdı her gece
Huzur cümlesini anardım hece hece
Uyanınca dünyaya rahatım bilmece
Çöze çöze öğrendim keyfe büründüm ben

Engin Namlı

Sen Benimsin

Sinemde çırpınırsın gönül kuşum

Seni azat edemem sen benimsin

Gönül sarayımı yıksan da gülüm

İnan kahrın mutluluk benim için

Naçiz dünyamın o aziz meleği

Sensin bağımın en güzel çiçeği

Deli gönlümün, Hak'tan tek dileği

Yar sana kavuşmaktır sen benimsin

Hakir görseler de bu sevgimizi

Dağlara yazacağım aşkımızı

Barikatla kesseler yolumuzu

Veremem sevdiceğim sen benimsin

Bedel olsada senin için ölüm

Feda olsun bir tanem sana ömrüm

Seninle nihayet bulsun son günüm

Yar, seninledir ruhum sen benimsin

Engin Namlı

Ayrılıktan Söz Etme Bana

Fedakarlık aşkımızın tacı inan
Gel sen ol,hasrete son noktayı koyan
Bahtiyardır vedayı kalbinden atan
Yeter ki ayrılıktan söz etme bana

Kuşaktan kuşağa değişmeyen ne ki
Aynı kalan bir tek sevgidir inanki
Aşkla,sevgi olmazsa olmaz demekki
Yeter ki ayrılıktan söz etme bana

Katı duygularını çıkar kalbinden
Çağlasın yüreğin gönül deresinden
Mutluluk rüzgarın essin en derinden
Yeter ki ayrılıktan söz etme bana

ENGİN NAMLI 2001

Engin Namlı

Elveda Deme Bana

SAKIN DÜŞÜNMEDEN ELVEDA DEME BANA
Yeri yurdu kaybeder çıkarsın dağlara
Saatler sene olur beklersin yollarda
Matemle boğulursun kahır deryasında
Sakın düşünmeden elveda deme bana

Sabır taşına döner büsbütün bedenin
Resimlerimi tutamaz titrer ellerin
Gece gündüz ağlamaktan kurur gözlerin
Sakın düşünmeden elveda deme bana

Yaşadığımız her mutluluğu ararsın
Güne elemle yatar elemle kalkarsın
Gözün kimseyi görmez beni sayıklarsın
Sakın düşünmeden elveda deme bana

Ayrılık bir ateştir sarar tüm bedeni
Duygular alev olup yakar can evini
Gözündeki yaş söndüremez ateşini
Sakın düşünmeden elveda deme bana

Engin Namlı